Σκαμνιά : Το ιερό δέντρο του Αστακού

skamnia.old
Είτε σκαμνιά την πεις ,είτε μουριά το ίδιο δέντρο είναι.
Πόσες και πόσες φορές δεν καθίσαμε κάτω από τον παχύ της ίσκιο για να αναπαυτούμε από την ραστώνη του καλοκαιριού και όχι μόνο.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που έπεφτε και κάποιο σκάμνο στο κεφάλι μας ή στο μαρμάρινο τραπέζι , πιτσιλώντας με το χαρακτηριστικό του μαβί χρώμα τα πέριξ της παραλίας.
Αγέρωχη μα και ταπεινή ,υπομονετική το χειμώνα χωρίς φύλλα ,γιορτινή το καλοκαίρι με την πυκνή της φυλλωσιά πάντα φιλοξενούσε τις παρέες των συμπολιτών μας ,ακούοντας τις ιστορίες τους ,τα καλαμπούρια τους αλλά και τα μυστικά τους.
Το καμάρι του καταστηματάρχη και η παρέα του λίγο πριν κλείσει το μαγαζί σκουπίζοντας το χώρο γύρω της.
Ασβεστωμένη στο κορμό της και απλωτή στα κλαριά της που σχηματίζει μια φυσική ομπρέλα για τον ήλιο προσφέροντας ανάλαφρη δροσιά τους καυτούς μήνες του καλοκαιριού.
Ακίνητες κυράδες και αρχόντισσες στου Χασάπη ,στου Λαϊνά και στου Παγανόπουλου ,μεγάλωσαν με την θαλασσινή αύρα του μαϊστρου και την άγρυπνη παρουσία των παλιών αρχοντικών της παραλίας.
Σύμβολα κάποιων παλιών καλών εποχών που παραμένουν ορθές και συνεχίζουν να φιλοξενούν τις παρέες μας κάτω από τον ίσκιο τους.

Ένας όμορφος κόσμος Αστακινός

AST.astakos.sti.bida.2
Κάθε φορά που αφήνουμε πίσω μας το κλεινόν άστυ για τις διακοπές μας το Καλοκαίρι στον Αστακό ,εκτός από τις στιγμές χαλάρωσης και ξεκούρασης ,βρίσκουμε την ευκαιρία να βρεθούμε και με παλιούς φίλους συμπατριώτες ,να σμίξουμε ξανά μετά από καιρό ,να ανταλλάξουμε απόψεις ,συζητήσεις για πολιτικά κυρίως και θύμησες από τα παλιά τα χρόνια του Αστακού ,εκείνα τα ωραία.
Από τότες μέχρι και σήμερα έχουν αλλάξει πάρα πολλά στον Αστακό.
Άλλαξε ο κόσμος ,κόσμος ξένος από άλλα μέρη ,κοντινά αλλά και μακρινά που βρήκαν την θαλπωρή στην αγκάλη του πανέμορφου Αστακού μας.
Άλλαξε μορφή η πόλη ,η παραλία μας αγνώριστη πνιγμένη από νάϋλον και υπάιθριες κατασκευές ,καινούργια κτίρια που πήραν την θέση των παλιών νεοκλασσικών (τι έγκλημα!) και όσα τουλάχιστο πρόλαβαν τα περιέσωσαν αυστηροί νόμοι πέρι νεωτέρων μνημείων.
Άλλαξε η θάλασσά μας ,η τότε καταγάλανη και καθαρή θαλλασσά μας με τα άσπρα βότσαλα του βυθού ,με τις βουτιές μας στο λιμάνι και στην κορυφή του φάρου. Ναι ,βουτιές στο λιμάνι καταμεσίς εκεί που τώρα χύνονται βοθρολύματα από τις αποχετεύσεις πρώην ομβρίων υδάτων.
Άλλαξαν πολλά με τον καιρό ,ακόμη και η νεολαία που μέρος της θορυβεί με στερεοφωνικά ΙΧ στη διαπασόν ,που δεν γνώρισε κατσαρόλα στο σπίτι της παρά μόνο ταχυφαγεία και τροφή του ποδαριού ,θύματα ίσως της βαριεστημάρας κάποιων μαμάδων που προτιμούν το μεσημεριανό να το μαγειρεύει κάποιος εστιάτωρ.
Άλλαξε η διάθεση των ανθρώπων. Κάποτε έβλεπες παρέες στην παραλία δέκα και δεκαπέντε ατόμων να κάθονται στις ταβέρνες και τα καφενεία ,να γλεντούν και να χαίρονται ,αγνές παρέες και τώρα να είναι περισσότερα τα καθίσματα από τους ανθρώπους σε εξυπηρετούμενα τραπέζια. Πολλοί σερβίρονται μόνοι στη καφετέρια ή βλέπεις ολιγομελείς παρέες σιωπηλές με το βλέμμα της υποψίας και την παρατηρητικότητα στα μάτια.
Όμως ξέρω κι έναν όμορφο κόσμο Αστακινό που συχνάζει σε κάποια παλιά Αστακιώτικα στέκια ,στου Αποστόλη Λαϊνά ,στου Βασίλη Μιόβολου το «μαύρο γάτο» ,στου Δεμερούκη ,στου Μπουκουβάλα ,στου Γιαννούτσου.
Εκεί ανασταίνουν παλιές ιστορίες ,όμορφα χρόνια του Αστακού που πέρασαν σαν να’ταν χθες ,κόσμος κεφάτος με τα καλαμπούρια του και τα αυθόρμητα.
Αυτός ο κόσμος είναι μια όαση και ένα παράθυρο στο αγνό και αυθεντικό παρελθόν της πόλης μας ,στις όμορφες εκείνες μέρες και τα φτωχά πλην τίμια χρόνια που ζήσαμε.
Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν τα αλλάζεις με τίποτα.

Όμορφος κόσμος Αστακινός κι αυθεντικός.