Ο εστιάτωρ και το τσιμπούκι του

Ο παλιός καλοσυνάτος και πάντα χαμογελαστός εστιάτωρ της παραλίας έλαβε ένα ασυνήθιστο και πολύ ιδιαίτερο δώρο από κάποιον πελάτη του ,πιθανότατα από κάποιον ξένο τουρίστα.
Το δώρο αυτό ήταν ένα τσιμπούκι ,σκαλιστό έδειχνε και ακριβό.
Ενθουσιάστηκε ο καλός εστιάτορας της παραλίας με το δώρο που έλαβε από τον γενναιόδωρο πελάτη και φίλο του και θεώρησε σωστό να το τιμήσει δεόντως!
Από την πρώτη μέρα το χρησιμοποίησε στο εστιατόριο του , καμάρωνε και κοντοστεκόνταν σαν παλιός καπετάνιος στη γέφυρα ,φουμάροντας το χαρμάνι του.
Κάποια πειραχτήρια της εποχής εκείνης από το διπλανό καφενείο δεν άφησαν απαρατήρητη την σκηνή αυτή ,σκουντούσαν ο ένας τον άλλον με χαμόγελα και ψίθυρους ενώ το μεγαλύτερο πειραχτήρι της παρέας ο Η.Σ. δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και ετοίμασε το σχέδιο του.
Ευθύς μπήκε μέσα στο καφενείο και πήρε τηλέφωνο στο «επίμαχο» εστιατόριο ενώ η παρέα του στον έξω χώρο περίμενε τις εξελίξεις.
Όταν σήκωσε το ακουστικό η γυναίκα του εστιάτορα ,ο Η.Σ. με ευγενική φωνή της ζήτησε να μιλήσει με το αφεντικό ,προσποιούμενος κάποιον παραθεριστή πελάτη.
Εκείνη φώναξε ευθύς τον άντρα της και εκείνος πήρε το ακουστικό. Ακολουθεί ο διάλογος :
– Λέγετε παρακαλω !
– Εστιατόριο του κυρίου …… εκεί;
– Μάλιστα κύριε.
– Ομιλώ με τον ίδιο;
– Βεβαίως!
– Κύριε …… , να χέσω μεσ’στο τσιμπούκι σ’

—————-
Το τι ακολούθησε ,δεν περιγράφεται.
Από το βάθος του μαγαζιού του τον ακούγαμε να ωρύεται και να βλαστημά ενώ η παρέα την έκανε με ελαφρούς βηματισμούς αφού δεν μπορούσε κανείς να συγκρατήσει τα γέλια του.
Από τότε δεν ξανακάπνισε το …δώρο του!

Advertisements