Ανεμολόγιο

Στις παρέες των ψαράδων και παλιών ναυτικών του Αστακού θα έχετε ακούσει συχνά να αναφέρονται σε ανέμους με την ναυτική τους ονομασία.
Ο κάθε άνεμος ή καιρός όπως συνηθίζουν να λένε οι ψαράδες ,έχει και τα δικά του χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους.
anemologion
Ο Βοριάς ή Τραμουντάνα (Β) είναι ο πιο παγερός αφού προέρχεται από πιο βόρειες ψυχρές περιοχές. Καθαρίζει τον ορίζοντα αφού εκμηδενίζει την υγρασία και μεγαλώνει την ορατότητα τόσο που φαίνεται μέχρι και η Ζάκυνθος από το Χοβολιό.
Ο Γραίγος (ΒΑ) έχει μικρότερη συχνότητα αλλά όταν πάρει απόφαση να μπουκάρει ισχυρός στον Αστακό δημιουργεί προβλήματα και δυσάρεστες εξελίξεις. Είναι ο μοναδικός άνεμος που βρίσκει αφύλακτα τα ελιμενισμένα σκάφη στο μόλο του Αστακού αφού ο μόλος τα προστατεύει απ’όλους τους καιρούς πλην του γραίγου και γραιγολεβάντε (ΒΑΑ) αν αυτοί προλάβουν και θαλασσώσουν (σηκώσουν κύματα από την ισχύ τους). Τα σκάφη με γερό σίδερο (άγκυρα) που δε σέρνει ,δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα. Κινδυνεύουν περισσότερο αυτά που είναι δεμένα στην πρόσοψη του λιμανιού. Πριν πολλά χρόνια ,τον Σεπτέμβριο του 1995 ,είχε μπουκάρει θυελλώδης γραίγος στο λιμάνι , πρόλαβε και θαλάσσωσε και όσα σκάφη ,κυρίως κότερα ,βρήκε στην πρόσοψη του λιμανιού τα βούλιαξε.
Ο Λεβάντες (Α) έχει κι αυτός μικρή συχνότητα σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Ο υγρός Σορόκος (ΝΑ) είναι ζεστός και η βροχή του μονότονη. Ακατάπαυστα βρέχει κυρίως με σορόκο-λεβάντε (ΝΑΑ).
perigrafi_anemwn
Η φουρτουνιασμένη και ζεστή όστρια (Ν) αφήνει τα πλοία δεμένα στο λιμάνι και ορμά με πολλά μποφώρ.
Ο μπαμπέσης γαρμπής (ΝΔ) έχει κύριο χαρακτηριστικό του την ακραία κυκλοθυμικότητά του και τις απότομες μπόρες από το πουθενά.
Μαζεύει σύννεφα στον ουρανό πολλών αποχρώσεων αλλά και καθάρια ξέφωτα γαλανού ουρανού.
Εκεί που νομίζεις ότι είναι χαρά Θεού από ήλιο μέσα σε λίγα μόνο λεπτά μπορεί να στείλει μπόρες με καταρρακτώδες νερό.
Ο Πουνέντες (Δ).
Ο δροσερός καλοκαιρινός μαϊστρος (ΒΔ) μας επισκέπτεται από του Αγίου Αντωνίου (17 Γενάρη) όπως λένε οι ψαράδες μας: «Τ’αγι’Αντωνιού ανοίγουν οι πόρτες του μαϊστραλιού».
Συνήθως ο μαϊστρος κάνει είσοδο από τις 11 το πρωϊ και παύει το απόγευμα.

Βίβα Γιάννη , εβίβα Σβόλε

Ο μπαρμπα Γιάννης ο Σβόλος έζησε ως καροτσέρης την δεκαετία του ’50 και από τα αγώγια του κάρου του έβγαζε το ψωμί του τα φτωχά εκείνα χρόνια.
Ήταν εύθυμος άνθρωπος όπως οι περισσότεροι της εποχής εκείνης και σύχναζε στα καπηλιά για κρασί και λίγη κουβέντα.
Στην αγορά του Αστακού υπήρχε χώρος ειδικός για την φορτοεκφόρτωση των κάρων ,με σωματείο φορτοεκφορτωτών κυρίως για το βελανίδι ,κατ’εξοχήν παραγωγικό προϊόν του Αστακού ,που χρησιμοποιούνταν στη βυρσοδεψία.
Κάθε φορά που έφερνε το κάρο για το βελανίδι ο Γιάννης ο Σβώλος ,κυρίως όταν τέλειωνε τη δουλειά του ,πήγαινε στο καπηλιό που στεγάζονταν στο χώρο εκείνο για κρασί και παρέα.
Επειδή ήταν καλός άνθρωπος και δημοφιλής ,πολλές φορές του κερνούσαν το μισοκάρι που έπινε στο καπηλιό.
Κάποια μέρα όμως δεν έτυχε να βρει άνθρωπο μες στο καπηλιό των καροτσέρηδων αλλά παρ’όλα αυτά παράγγειλε το κρασί του και καθώς ήταν μόνος χωρίς παρέα και συνηθισμένο κέρασμα ,κάθε τόσο αναφωνούσε στον εαυτό του με υψωμένο το ποτήρι:
– Βίβα Γιάννη …
– Εβίβα Σβόλε!

Κάτι σαν το αντίστοιχο «Γιάννης πίνει ,Γιάννης κερνάει».

Παλιά επαγγέλματα : ο λούστρος

loustrosΠίσω στη δεκαετία του ’50 και του ’60 το επάγγελμα του λούστρου ανθούσε στους δημόσιους χώρους και στα πολυσύχναστα στέκια.
Συνήθως ο λούστρος είχε συγκεκριμένο χώρο που εργαζόνταν , καταλάμβανε συγκεκριμένο σημείο ,στρατηγικό θα λέγαμε , το οποίο δικαιούνταν βάσει άγραφου νόμου της πιάτσας. Άλλος λούστρος δε μπορούσε να το χρησιμοποιήσει πέραν αυτού.
Τα μαύρο δερμάτινο ή καφέ σκούρο παπούτσι ή σκαρπίνι ήταν status για τον άνδρα της γύρας και έπρεπε πάντα να είναι λουστραρισμένο και να δείχνει στο μάτι ,κυρίως σε μια εποχή που τα παπούτσια λέρωναν εύκολα και σκονίζονταν από τους χωματόδρομους μιας και οι ασφαλτόδρομοι δεν υπήρχαν στον Αστακό.
Ο πελάτης άπλωνε το πόδι του στο στη μπρούτζινη συνήθως βάση απ’το κασέλι και όλα τα άλλα τα αναλάμβανε ο λούστρος. Δίπλωνε το μπατζάκι μη λερωθεί και έχωνε χαρτόνια από τσιγαρόκουτα στα πλάγια για να προστατέψει την κάλτσα. Ξεσκόνιζε με βούρτσα το παπούτσι, έβαζε λίγη αλοιφή από το μπουκαλάκι με το κατάλληλο χρώμα, και την άπλωνε παντού με την βούρτσα. Με ελαφρύ κτύπημα της βούρτσας στο παπούτσι έδινε το σύνθημα στον πελάτη να αλλάξει πόδι. Επαναλάμβανε την διαδικασία και επέστρεφε στο πρώτο για να του δώσει το τελικό γυάλισμα με πανί και με ειδική αλοιφή, το «ευρωπαϊκό» όπως το έλεγαν.
Συνέχεια

Η ευλογιά και η Αγία Παρασκευή

Αγία Παρασκευή

Η Αγία Παρασκευή

Η τρισκατάρατη και τρομερή ασθένεια η ευλογιά κάποτε θέριζε κόσμο και πλησίασε τα μέρη μας απειλητική και τρομερή καθώς ήταν.
Ολόκληρα χωριά υπέφεραν από αυτή και πολλοί άνθρωποι πέθαιναν μιας και δεν υπήρχαν γιατρικά για αυτήν την καταραμένη.
Αποφάσισε να έρθει και προς τον Αστακό για να αφήσει κι εδώ το θανατικό.
Διαπίστωσε όμως ότι ο Αστακός ήταν ζωσμένος από τρία ξωκλήσια ,ένα του Αγίου Παντελεήμονα του γιατρού στα νότια ,ένα του Αγίου Νικολάου του θαλασσινού στα δυτικά και άλλο ένα της Αγίας Παρασκευής στα βόρεια.
Πονηρεύτηκε η ευλογιά και συλλογίστηκε :
«Αν προσπαθήσω να μπω στον Αστακό από τη μεριά του γιατρού Αγίου Παντελεήμονα ,αυτός θα με εξαφανίσει με θεραπείες και γιατρικά ,αν πάλι προσπαθήσω να μπω στον Αστακό από τη μεριά του θαλασσινού Άϊ Νικόλα ,αυτός θα με πνίξει στα κύματα κι έτσι αυτό που με συμφέρει είναι να μπω από τη μεριά της Αγίας Παρασκευής ,είναι και γυναίκα οπότε δε φοβάμαι ,το πολύ πολύ να λογαριαστούμε ως γυναίκα με γυναίκα».
Έτσι κι έκανε. Βάδιζε τρομερή και σίγουρη προς το ξωκλήσι της Αγίας για να κάμει είσοδο στον Αστακό από κει.
Μόλις είδε την Αγία Παρασκευή με βλοσηρή ματιά να μπαίνει εμπόδιο στο δρόμο της ,η ευλογιά δίχως να χάσει τη σιγουριά της ,λέει στην Αγία : «Καμε γυναίκα στην άκρη να περάσει η τρομερή ευλογιά και δε θα σε πειράξω».
Με μιας όμως η Αγία Παρασκευή κάνει τα χέρια της χαροδρέπανο και της θερίζει το βλέμμα με τα μάτια της μαζί.
Η ευλογιά δίπλωσε από τον πόνο και τα ουρλιαχτά της ,παραπατώντας πέφτει σε πηγάδι βαθύ κι εξαφανίστηκε από τον κόσμο τούτο.
Έτσι η τρομερή και φριχτή ευλογιά ποτέ δε πέρασε από τον Αστακό γιατί φύλαξε η Αγία Παρασκευή.
Από τότε η Αγία Παρασκευή εικονίζεται με λάφυρο το βλέμμα της καταραμένης ευλογιάς και οι πιστοί τιμούν τη χάρη της στο ξωκλήσι της στις 26 Ιουλίου κάθε χρόνο.

Ο Γιώργος και οι κολιοί

koliosΟ Γιώργος τύπος της παρέας ,μερακλής και γλεντζές ,κάποτε αγόρασε κολιούς και είπε να τους μαγειρέψει στον νταβά.
Αφού τους έβαλε στο νταβά ,κάποια στιγμή πετάγεται μέχρι την παραλία να αγοράσει κάτι που ξέχασε.
Όμως όπως περνούσε από τον Γιαννούτσο όπου σύχναζε αυτός με την παρέα του, βλέπει την παρέα του να πίνει τα ούζα της με τους μεζέδες και κοντοστάθηκε για λίγο να χαιρετίσει.
-«Κάτσε βρε Γιώργο να τα πιούμε» του έλεγαν
-«Όχι ρε παιδιά να’στε καλά , έχω βάλει στο νταβά κάτι κολιούς και θέλω να τους ψήσω» αποκρίθηκε ο Γιώργος
-«Κάτσε τουλάχιστον να πιεις ένα καραφάκι» του είπαν
-«Ρε παιδιά για λίγο κατέβηκα αλλά με περιμένουν οι κολιοί» έλεγε ,
-«Έχουμε κολιούς κι εδώ ρε Γιώργο ,κάτσε» του έλεγαν τα πειραχτήρια οι φίλοι του.
Σε δίλλημα βρέθηκε ο Γιώργος ,ωραία η παρέα με τα ούζα , ωραίοι και οι κολιοί του στο νταβά , ίδρωνε – ξεΐδρωνε ο Γιώργος παίρνει την μεγάλη απόφαση και ξαφνικά αναφωνεί:
«Εβίβα της παρέας και να πάν ’να πηδηχτούν και οι κολιοί»

Στρώθηκε ,ήπιε ,έφαγε αλλά μάταια τον περίμεναν οι κολιοί.

Γάϊδαροι είναι , παρκάρουν όπου βρουν

gaidaros_bΖητούμε συγνώμη από τα συμπαθή τετράποδα για τον τίτλο μας.
Το ιστορικό κέντρο , κουτσά στραβά , το έφτιαξε πριν χρόνια η Δημοτική αρχή , με δρόμο μονής κατεύθυνσης , σήμανση και κολωνάκια στις άκρες των πλακόστρωτων πεζοδρομίων.
Αυτά λοιπόν τα κολωνάκια μας άφησαν χρόνους.
Σιγά σιγά εξαφανίστηκαν από πεζοδρομίου γης ,κολωνάκια και σήματα ,και να’σου ξεκάμπισαν κάτι κούρσες και κάτι καβαληκεύοντα αγροτικά με λάσπες στη λαμαρίνα τους για γαρνιτούρα.
Παρκάρουν κανονικά πάνω στα πεζοδρόμια χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς. Σκέτη αρχοντιά το θέαμα.
Οι πεζοί δεν υπάρχουν γι’αυτούς ,ούτε χρήση πεζοδρομίου. Μόνο αυτοί υπάρχουν.
Αφού λείπει το φιλότιμο και περισσεύει η γαϊδουριά αναρωτιόμαστε αν περισσεύει και κανένα χαρτάκι κλήσης από αστυνομία μεριά γι’αυτούς τους παράξενους καβαλάρηδες.
Μήπως παρεμβαίνουμε και παρενοχλούμε τον διακοσμητικό ρόλο της τοπικής αστυνομίας; Όχι τίποτ’άλλο αλλά να ζητήσουμε και συγνώμη ρε παιδιά.
Δήμαρχε όλα καλά με το κυκλοφοριακό του Αστακού;
ekneurizomai autokolita

Ντου γιου λάϊκ μαμ?

mamΔεν μπορώ να καταλάβω πως εννοούν κάποιοι την τουριστική ανάπτυξη.
Ο Τουρίστας για να έρθει στον όμορφο Αστακό πέρα από τις φυσικές ομορφιές που θέλει να απολαύσει πρέπει ο τόπος να του προσφέρει και κάποιες στοιχειώδης υπηρεσίες που να κάνουν το διάστημα της διαμονής του εδώ ευχάριστο.
Τον τόπο , εκτός του φυσικού κάλλους , τον απαρτίζουν και άνθρωποι.
Γιατί το τονίζω αυτό;
Γιατί φαίνεται πολλοί ξεχνάνε ότι τον τόπο δεν τον περιλαμβάνει μόνο η χλωρίδα μας. Τον περιλαμβάνει και η πανίδα και μάλιστα η δίποδη η πονηρή!
Ο τουρίστας , ο σοβαρός και φραγκάτος τουρίστας , δεν του αρκεί να απολαμβάνει μόνο τα ωραία κτήρια του Αστακού , τον συνδυασμό βουνού και θάλασσας και γενικά το «χάρμα ειδέστε» .
Θέλει και κάποιες υπηρεσίες από σένα κύριε επαγγελματία του Αστακού που θέλεις να λέγεσαι και σοβαρός.
Δεν μπορείς εσύ να παίρνεις παραγγελία από τον ξένο άνθρωπο και να υπολογίζεις ότι έχεις να κάνεις μόνο με πρόβατα που πληρώνουν.
Συνέχεια